Abu Huraira (may Allah be pleased with him) reported: The Messenger of Allah (peace be upon him) said, “Our Lord descends to the heaven on the last third of every night, and He says: Who is calling upon Me that I may answer him? Who is asking from Me that I may give him? Who is seeking My forgiveness that I may forgive him?”
(Sunan At-Tirmidhi, Book of Supplications, Number 3498, Sahih)
عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ يَنْزِلُ رَبُّنَا كُلَّ لَيْلَةٍ إِلَى السَّمَاءِ الدُّنْيَا حِينَ يَبْقَى ثُلُثُ اللَّيْلِ الْآخِرُ فَيَقُولُ مَنْ يَدْعُونِي فَأَسْتَجِيبَ لَهُ وَمَنْ يَسْأَلُنِي فَأُعْطِيَهُ وَمَنْ يَسْتَغْفِرُنِي فَأَغْفِرَ لَهُ
قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ
سنن الترمذي كتاب الدعوات باب ما جاء في عقد التسبيح باليد
Tri amanetet e fundit të Aleksandrit të Madh
Tek gjendej i shtrirë në shtrat, në fazën e fundit të jetës, Aleksandri i Madh, ftoi të gjithë gjeneralët e tij dhe u njoftoi atyre tri dëshirat e tij të fundit…
1. Të transportohet arkivoli im nga shpatullat e mjekëve më të mirë.
2. Thesarin që kam fituar (argjend, flori, gurë të çmuar, smeralde etj.) t’i shpërndajnë gjatë gjithë udhëtimit deri tek varri im.
3. Duart e mia dua të jenë në valëzim në ajër, jashtë arkivolit të ekspozuar e të shihen nga të gjithë…
Por, citon alb-observer.com, njëri nga gjeneralët e tij, i habitur nga dëshirat e pazakonta, pyeti Aleksandrin se cilat ishin arsyet…
Dhe Aleksandri iu përgjigj:
1. Dua që mjekët më të ndritur të ngrenë nën supet e tyre arkivolin tim, që me këtë mënyrë të tregojnë se edhe ata, para vdekjes, nuk e kanë mundësinë të shërohen!
2. Dua që sipërfaqja e tokës të mbulohet nga thesari im, që të shikojnë të gjithë, se gjithçka që përfitojmë në këtë botë, mbetet po këtu!
3. Dua që duart e mia, të valëzojnë në ajër, që njerëzit të mund të shikojnë se vijmë me duar bosh dhe ikim me duar bosh, kur të mbarojë për thesari më i shtrenjtë, që është koha! KOHA është thesari më i madh që kemi, sepse është e kufizuar. Mundemi të krijojmë para, të fitojmë kapital e thesare pa fund, por jo më shumë kohë. Kur i kushtojmë kohë një personi, i ofrojmë atij një pjesë të jetës tonë, të cilën kurrë nuk do mund ta plotësonim.
